Işığı Görmez Peçeli Yüzler

An geldi, ömür tükendi

Yaprağını yitirdi

Ve çıplaklığına soyundu ağaç.

Elleri gökyüzünde

Yalvardı Tanrı'ya:

?Ne olur affet Allah'ım,

Ölümün önünde sürüklenmesin

Kahkahaya emanet kuru bedenim,

Yeşili giysin yeniden

Tepeden tırnağa her yanım!?

Tanrı'ya güç ne vardı ki;

Gecenin gözünde şimşek çaktı,

Aniden yeşerdi ağaç

Ve kendi coğrafyasında açtı çiçek!

Hüzünler fırtınaya yüklendi

Güneşin koynunda olgunlaştı murat

Işığa yöneldi bütün gözler

Çünkü karanlıktı

Peçelere bürünen yüzler...

20 Ekim 2009