Işıksız

azımsama geniş ferah neonlarını

akşamın döllenme saati geldiyse

ışıksız düşlerimle

ömrümü gölgelediğine say

yırtarak sayfalarını

benimle sandığının

haramzadeler gibi

tuzları gözyaşlarımın

eğik bakışlı güneşe

bakımsızım

üstüm başım perişan

atletim kirden kirli sarı

ama gepgenç geç vakitli

sevdalıyım...

dumanlı intiharlara kırılırsa

pencerelerim

cam kesiklerinde yüzünün kusursuzluğu

yoksun hiçbir yerde

temiz bir kahır gibi aydınlık

dünya en şefkatli zindanımdır benim

buluşmalarımız delik deşik

gelmediğin her yerde

dutlu kahvehane ağıtlarıyım

ve üçüncü tekiliyim

bütün akşam yürüyüşlerinin

apartman girişlerinde

kırlangıç yuvası direnciyim

herhangi bir pazar umutsuzluğu öfkesi

ay çiçeği tarlasına girememiş ay ışığının

gülümseyen şüphesi

değil mi ki hayat bu

aşktan kaçar aşka tutulur

dönerli bir kavşağa

bütün yönlerin ilgisizliği kadar

karmaşık yalnızım...

senin beyaz pantolonlu haline düşkün

bir durağın bile olmamasına rağmen

ve kimbirli bu kaçıncı duraksızlığına sevdalı...

dip not:

ertelenmiş ve yaşanamamış aşklar terkisinde bir ozan

ilk akşam kuşları gibi çocuksu çığlıklı

sonsuzluğun oğlu o

kime sen dese şiir

sana kim dese kendisi...

ölüm ilk defa kendine acıdı belki

damıttığım aşkta

bir sen...

sana bir şey olur diye korkuyorum

acımda kendim olmaya...

gururunun dip notundaki

hırpalanmış

rüzgarı güneşi ve yağmuru

okşanmamışlığım ben

kendime bile seninle dokunmak istiyorum...

yoğun bir yok oluşla gözlerimi kapadığım an

tenimdeki göçüğün yitikliğinden

bir sevda arta kalsın sesinde...

yitikliği bile yitik bir çocuk

akşamlara dayanıklı sabahlara susuk...

bir kağan işçen şiiri dolaşırsa dudağında

ağacın hışırtısı alır yüreğimin tozlarını

yolumun kıyısında saçlarına dolaşan o ışıksız

o damarları yalnızca sana içten yaprağı

al saçlarından

okşanmamışlığımı bitir

avuçlarında dağılan külleri

tut toprağıma getir...