Işıldarız Be Çocuk

Ve

Savrulduk be çocuk

Güz yaprağı gibi güneş batımının tam tersine

Apalak adımlar attık balıkçı mezatlarına gıdım gıdım

Sesimiz çatladı şarkılar söylerken rüzgârda

Sustuk zannettik adımlarımız varmış meğer

Sert bemoller vurduk Arnavut kaldırımlarına

Ezgi kederinde büyüdü karanlık

Uslulaştı bakışımız

Omuzlarımıza koyunca hayatı

Yorgun beden ötesiyiz artık

Bir yığın omurga

Eğrildik çocuk

Sırtımızda sıvazlanmış büklümler

Dilimizde güvercin gagalı lal türküler

Böylemi olmalıydı

Bahar kokulu zıbınlara sarılıp ta açtık gözlerimizi

Loğusa şerbeti tadında kucaklara sallandık

Yemenisi pembe kor dudaklı kadından dinledik Süleyman'dan mevlidi

Meğer

Şeytan kehanetiymiş hayat

Ateşi susuz yutturan

Yaktıkta büyüdük

Uçurtmaları söndürüp

Gökyüzünü kaybettik, gözlerimizin ferinde içtik yıldızları

Martılar çalsın diye bıraktık kalan son bulut mavisini

Mihenk taşında buğday tanesiydi sanki aşk

Öğütülüp kavrulduk

Yanık yanık kokmamız bu yüzden

Kül renkli tenlerle çöktü avurtlarımız

Saçlarımız öğütüldü un kırçılı

Sakalımızda bir karış hüzün

Çatılmış kaşlar astık çiroz gibi güneşin mor hallerine

Ama buluruz çocuk, buluruz bir zerre yitik tebessüm

Saklambaçta ebe misali aranırız gök kubbede

Ha gökyüzünde Zühre

Ha sokak başında bir avuç, titrek

Işık değil mi yüreği aydınlatan

Ya da kızıla yalayan

Işıldarız be çocuk

İteriz ya da çeker, dipsiz kuyudan su içer gibi

Ama buluruz

Bir gün bir yerlerde

Gök kuşağından bilye

Yuvarlarız umuda renkleri toprağa ekerek

Kâh gökte

Kâh yerde ıssız bir köşede...

MuammerAğım.Hst.Gemlik 20 Şubat