İsimsiz

Ben yağmurum

Rüzgâr

Daldaki saka

Ateşim kimi zaman

Bir evsizin donmaya yakın parmak uçlarında...

Kalkanım

İnsan yanımıza yol alan her bombaya

medeniyet duvarında küçük bir tuğla

Bebeğin çıngırağında ses

Nefessiz kalmışlığa nefes

Küçük bir gülüş dudaklarda

Gözyaşı sağanaksız toprağa

Yeşeren bir yaprak ya da

Işığım en uzak yıldızda

Şairim

Bütün pencereler benim

Ey sen, ruhunu kaybetmiş insan!

Yüzeysel baktığın her şey kadar sığsın

Bunu unutma!..