İsimsiz Hayaller

İnanma sevgili

ne seviyorum deyişime

ne de vazgeçemeyişime

öyle ya aşk nedir ki

seversin ama, bir gün gelir unutursun nasılsa

nelere alışmıyor ki insan

satırlarıma bir mektup gibi başlamayı isterdim hep

önce selam edip gözlerinden öpmek

ya da kucak dolusu bir hasretle merhaba demek

böyle başlayamadım hiç satırlarıma

gül kokulu ellerine de hiç dokunamadım zaten

seni bir defter yaprağına sıkıştırıp dökemedim içimi

bunu da ben yazmadım zaten

yarısı yazmaktan elleri nasır tutmuş bir şairin satırlarından

diğer yarısıysa gecenin kör karanlığından döküldü

elimde kalan son beyaz sayfaya

bi daha yazmayacağım demiştim ya hani

merak etme tutacağım sözümü

hoş inanmazsın ama yapacağım

bi daha yazmayacağım

bunu da oku diye yazmıyorum zaten

bir gün isimsiz bir mektup gibi kapına gelmez

emekliliği yaklaşmış bir postacı tarafından

dedim ya bunu ben yazmadım zaten

birazını yağmur damlalarından

birazını da yağmur sonrası gökkuşağından ödünç aldım

sen giderken gitme demeyi isterdim

kalacağını bilseydim

gururumu ezerdim

hani hiç inanamadın ya

bittik ve biz olamadık ya

ben hep inandıklarıma yenildim

pişman mıyım asla

geri dönmeni de beklemiyorum

aslında hiç beklemedim zaten

çünkü gidişine o kadar hazırdım ki

biliyor musun

hoş biliyorsun da inanmıyorsun

ama yine de söylemeliyim

sen gidince ben hiç ağlamadım

yine kafama göre yaşıyorum

bu sabah kahvaltı etmedim

öğlende yemek yemedim

iki gündür de uyumuyorum

yani kısacası

hiç bişey değişmedi hayatımda

sen varmışsın gibi yaşamaya devam ediyorum

okuyup üzülmeni beklemiyorum

benden öncede aynıydı de geç, aldırma

doğrusu da bu zaten

benim sen yokken de uykusuz gecelerim vardı

sigara dumanıyla kaplı hayallerim var hala odamın tavanında

değişen tek şey artık sahipsiz hayallerim

belki de böylesi daha iyi kimbilir

hakkını helal et, hoşçakal, kendine iyi bak

işte aşkımızın özeti

bu satırlar sana kızdığımdan değil

bunu da ben yazmadım zaten

birazı asma bir köprünün çatırdamaya başlamış tahtalarından

birazı da ıssız bir sahil kenarında

bir balıkçı kulübesinin

yalnızlığından miras kaldı

öyle ya duygusuz bir insan

ne bilsin yazmayı

ne bilsin sevmeyi

...