İsimsiz Kahramanlar Destani

Kan gülleri döküldü gözbebeklerime,

Gözlerimin bebekleri beyaz,

Akları kan kırmızı oldu.

Gözlerim harelendi de kan kırmızı

Ay yıldızlı Bayrağım oldu.

Gözlerimin önünden geçerken pamuk gibi bulutlar,

Bu vatan için kanlarını dökmüş,

Şehitlerin ağlamalarını duydum.

Vücudum hezimetlerle sarsıldı,

Yüreğim bir kartal oldu.

Oldu da dağlara vurdu kendini,

Çelik bakışlı komutanı belki bulur diye.

Oysa ki... Mustafa Kemal o kadar yakındı ki,

Onun gözleri zaten göktü.

Sarmalamıştı, kucaklamıştı tüm askerlerini.

Hala..onlara, ? Ordular İlk Hedefiniz AKDENİZ'dir? diyordu.

Birden,o yırtık pırtık postalların

Gür seslerini duydum.

Rap..rap....rap.....

Şehitler kalkmış,şehitler ağlıyor..

Ama her biri mahşer savaşçısı olmuş.

Geliyor....geliyor...geliyorlardı.

Hepsinde aynı ses...

Hepsinde aynı soru...

?İnsan emanete böylemi ihanet eder?.

Biri dedi, benim adım Hasan

Henüz daha 14 yaşındaydım,

Ama vatanım için düşünmeden

Canımı verdim.

Bak dedi,

Şimdi nasıl olduğunu sana göstereceğim.

Birden bir kurşun isabet etti.

Kurşun ki tam yüreğinden geçip gitti.

Ağzından sadece ?vatanım? diye ses duyuldu.

Hasan orada bir kan gölü oldu.

Biri dedi,benim adım Osman.

Henüz daha 16 yaşındaydım.

Anasının tek kuzusuydum.

Ama vatanım için düşünmeden

Canımı verdim.

Bak dedi,

Şimdi nasıl olduğunu sana göstereceğim.

Tam secdeye eğildiğinde

Güm diye bir ses duyuldu.

Anasının kuzusu Osman paramparça olmuş

Sadece Ah! diyebilmişti.

Biri dedi,

Benim adım Ali.

Henüz daha 17 yaşındaydım.

Yedi kardeşin sonuncusuydum.

Diğer kardeşlerimin kimi,

Kütahya'da, kimi Sakarya'da

Kimi Afyon'da,kimi Erzurum'da

Şehit olup öldüler.

İşte şimdi sıra bende.

Bak dedi,

Bende sana göstereyim

Şehitlik mertebesine nasıl eriştiğimi.

Birden yerde bacağı kopmuş sürünen

Ama elindeki bombayla bütünleşen,

Bir beden gördüm.

Baktım arkasından seyirten iki gölgeye,

Seslendim..Ali....Ali.....Ali...diye

Oysaki artık çok geçti.

Ali'nin kafası çoktan bedeninden ayrılmış,

Tekmelere hedef olmuştu.

Ahhhhh.....dedim kendi kendime...

Yeter..yeter....gelmeyin..gelmeyin üstüme,

Yüreğim paramparça,

Yüreğim mengenelerde.

Hasan...Ali....Osman dedim,

Bu nasıl....bu nasıl..bir ? DESTAN? dedim.

İnledim de dağ-taş bana eşlik etti.

Bedenim sarsılırken hıçkırıklarla,

Çelik bakışlı komutanın sesini duydum.

Üzülme öğretmenim ...üzülme

Siz,sen ve sizler gibi öğretmenler varken,

Bu vatan asla bölünmeyecek.

Bu vatan asla bitmeyecek.

Bu vatan asla yok edilemeyecek diyordu.

Kan gülleri döküldü gözbebeklerime,

Gözlerimin bebekleri beyaz

Akları kan kırmızı oldu.

Gözlerim harelendi de

Ay yıldızlı Bayrağım oldu.

Uzattım ellerimi o kutsal emanete,

Kucakladım ve kaldırdım,

Başımın üzerine.

Kollarımın yanlarından akan kanlar,

Şıp..şıp...yere damlarken,

Rap...rap..rap..seslerini duydum.

Seslendim....

Hasan...Ali...Osman....

Ağlamayın,inlemeyin,gülümseyin...

Emanetiniz her daim

Eller üzerinde olacak.

Mahşere kadar

Göklerde dalgalanacak.

Bu vatan bu millet

İlelebed yaşayacak.

And olsun sana Mustafa Kemal Atatürk.

And olsun sana çelik bakışlı komutan.

And olsun sizlere tüm isimsiz şehitlere.

Kan gülleri döküldü gözbebeklerime,

Gözlerimin bebekleri beyaz,

Akları kan kırmızı oldu,

Gözlerim harelendide,

Ay yıldızlı Bayrağım oldu.

Bedenim..etten,kemikten

Geçilmesi imkansız

Çelikten bir duvar oldu.

21/05/2008

Bornova-İZMİR