İskeleden Dolunaya Balonlar Sundum

İki kaş arasında

dokunulmayan

o bölge,

dağ geçitleriyle zorlaştığı belli

bitince

orası da bitince hadi,

ne yapacaksın,

bir sarhoşlukta ısrar ederek

mavi kantaronlara bulanmış

yürürken asık suratlarda

tek başına kalıp da başını yere eğdiğinde,

çalı çırpı içinde uçmak

rağbet,

rekabet

yok hiç biri,

bir ezberledim ki

ölmezlik suyunun yerini,

muayyen günlerde unutuyorum bazen,

geceleri de benekler çıkyor yüzümde,

gölgesiz çepel yüzümde

cavidan ben değil,

doğrusu

berhava olurken balonlarım,

üzüldüm

sağlam bir sarsıntı geldi

yapraklara tutundum adım kaybolmasın diye,

ne besteler çıkarabilirdim oysa,

güler yüzle yapılanlar kadar,

besmelesiz geçen günlerde

insanlar kopuk zincirlerin kapalılığında,

derimin içinde ağarmış damarlarım

damar bile ağarır zehirlerle,

arapça hecelerken gecelemelerde

nakkaş titizliği gibi

ve kanıtlanamamış,

ister mucize ister başka bir olgu olsun,

o kadar bezginleştirir hayat,

bıçak sırtında gezginler,

madencilerin iş sonrasındaki hayatları

her düğünde bulunan bıçkın delikanlı olmak

ne iskeleden dolunaya bakarken

ne halk arasında

yoksunluk taşıyla iyileştirilemez hastalıklar çaresizliği,

hakkıyla yaşamak gerekir

nedensiz

doğrudan doğruya,

dinle,

ufuk neredeyse

geceleri göremeyiz de seslenirler ya

onlardan farklı anlatılır,

aksi yönde ilerleyen gelecekteki torunlarımıza ulaşmaya doğru,

yeşil gelirler çok önemsediğimizden,

geceleri de benekler çıkar yüzümde,

gözgesiz çepel yüzümde

ölümsüzlük suyunun yerini bile bile unuturum..