İşkil

*

Meğer aşk denilen duyguyu

Güneşlı avlulardan çıkıp

Kumsallara uzanarak yaşarlarmış

Biz bilemedik

Ellerinden tutup

Gözlerinin içlerine bakmaya kıyamadığım

Vurgun dalgalar nasılda çökertti

Bir anda ikimizi

Kapıldık gururun buhranında

Çirkinleşen yüzlere

Geceye yakın akşam üzerinde

Gözlerimizde saklı idi o son zelzele

Kopmayı bekleyen tufan gibi acımasızdık

Olacaklardan habersiz

Sözlerin kükreyişinde

Bin bıçaklar vurduk sırtlarımıza kanattık

Elimiz yüzümüz sırılsıklamdı

Sanmayınki yağmur yağıyor

Beyinlerimizden zehir dışarıya akıyor

Göz göze ağlıyorduk

Gülümsüyor,sımsıkı bir birimize sarılıyor

ve biliyorduk

Bizi bizden başka anlayan yoktu

ve bizim bizden başka kimsemiz yoktu

İşkil; huylanma, kuşku anlamında...