İsli Oda

Zifiri karanlık

Küçük pencereden sızan bir ışık,

Altında kıvırılarak yükselen duman.

Kazım!

Bak şu kapıya,

Gene ne istiyorlar karanlığımızdan.

Kaldırmasınlar yerimden,

Alırım bir karış topraklarını da,

Tıkarım hepsini bir mazgala.

Ağam hele gel;

Dışarı mahşer yeri.

Kıyamet kopmuş sanki,

Bil ki bu kadar çeşit nerden geldi.

Biz yok etmedik mi?

Başında uzunca duman,

Dağılır mağrur insan.

Sanki tüm dağlar onunla yürür ya;

Kendini zor kaldırır yerinden.

Yediği bunca hak,

Nasılsa hakkından gelecek.

Kapı önünde bir sürü nesne

Şöyle itekler;

Kazım; koş gözlüğümü getir;

Nedir ayaklarım altında böyle,

Yapış yapış bir şey.

Bir sürü ot, böcek, çiçek

Hayvan,

Sanki tufan olmuş

Kapı önünde Nuh gemiyi karaya vurmuş.

Bakar tanır birbir yaptıklarını

Köklerini söktüğü ormanı,

Yuvasını bozduğu kanaryayı.

Tanır ya iş işten geçmiştir.

Bunca düzensiz kirli hayatın mağdurları,

Hesap için ordadır.

Her biri ayrı bir evren, ayrı tür

Ama hiçbiri bu koca göbekli hayvan gibi değil

Kimse kimsenin canına okumaz,

Dokunmaz onun dokunduğu kadar.

Kimdir bu?

Belli değil mi?

Dünyayı Kendi için tüketen,

Doymayan, yaratık.

İnsan türünün içinde kol atmış,

İnsanı utandıran,

Kapitalist dünya'sız yarınsız çöplük.

(Aralık 2009)