İsmi Silinmiş Bir Duygunun Hatırası

İçimde unuttuğum bir yer var

Çocukluğumun düşürdüğü bir anahtar

Bir sandığın dibinde

İsmi silinmiş bir duygunun hatırası

Üzerim lekeli, yollarım karışık

Sevgi dediğim şehir surlarla çevrilmiş

Bir zamanlar

Umut yürürdü caddelerimde

Bir kahkaha düşerdi

Gecemin ortasına

Şimdi taş sessizliği var içimde

Kimse bilmiyor

Ben bile bazen

Unutuyorum kendimi buralarda

Gözyaşını sessizce yastığa bırakan

Ama gündüzleri "iyiyim" diye

Gezen biri oldum

Sanki bir tabela

“Bu bölgeye girilmez"

Oysa tam da orada

Yaşamak vardı bir zamanlar

Şimdi aynaya bakınca

Tanımıyorum bakışlarımı

Gözlerimin ardında saklanıyor

Eski hüzünlü bir şarkı

Bir ezgi gibi yarım kalmış

Bir cümle gibi

İçime gömülmüş kelimeler var

Sorarsan gülümsüyorum hâlâ

Ama o gülümseme

Artık bir maske gibi yüzümde

Yeniden öğrenir miyim acaba

Sevincin rengini

Özlemin adını

Ve umudun

Hangi sokakta yürüdüğünü

İçimde kırılmış

Ama terk etmemiş yerlerde

Yine aynı yokuştan

Ìnerken çocukluğun

Elinde bir uçurtma

Yüzünde o eski saf gülüşle

Çıkar mı karşıma?

Bir gece ağlayışında

Bir sabah uyanışında

Bir şiirin satır aralığında

Yaralandığı için

Susturduğumuz çocuğa,çocuklara

Sarılabilir miyiz doyasıya

Ve her adımda

Bir başka anı fısıldıyor

Toprağın altından

Bir gülüş çıkıyor gölgeden

Bir dokunuş uyanıyor uykudan

Sen o kadar çok sustun ki

Ben şimdi o haritanın ortasında

Kalbinin en unutulmuş bölgesindeyim

Bir çocuk gibi oturmuş

Seni bekliyorum

Elimde bir tebeşir

Yeniden çiziyorum yollarımızı

Uzun uzun

Sevgi buradaydı diye yazıyorum

Ve burada ağlayabiliyorum özgürce

Sonra bir Güneş çiziyorum

Senin yeniden uyanmanı bekliyorum