İsmin Sev hali

Kalabalıklar içindeki yalnızlığımızdı

Belki de bizi birleştiren.

Kuruyan dudaklarımızdaki susuzluğumuzdu

Suskunluğun koynunda oluşumuza sebep

Soğuk iklimlerin bahar gelmeyen

Buzul çağlarıydık ayrı kentlerin

Hiç doğmayan bir güneşin karanlığı içinde

Aydınlanışıydık belki de.

Yanlış düğmenin yanlış deliğe iliklenmesiydik

Üstümüze giydirilen yalnızlık gömleğinin.

Bu yüzdendi hep bir yanımızın açıkta kalması

Ekledikçe kısalan kısaldıkça çıplak kalan.

Ben , umut diyordum

Sen, bardak boş diyordun

Belki hep bundandı umuda susuzluğumuz.

Her sabah aynı saatte aynı otobüse binen

Aynı yolculuğa çıkan

Bilmeden birbirine yolculuk eden

İki dilsizdik yan yana duran

Hep ismin öğretilen halleriydik

Müfredatın katı kuralları içinde.

Bazen senden, bazen sende,

bezen de sana bana oluyorduk.

Yalın hâl diye,yalan hal öğrendik yıllarca

Hiç yalın çıplak halimizi örtemedik

Yanlış iliklenen düğmelerle deliği.

Ne düğme iliği sevdi ne ilik düğmeyi!

Şimdi bütün hâlleri, kuralları bıraktım

Kural bozup yeni bir hâl alıyorum.

Bundan böyle,her durumda

Sev haliyle kuruyorum

Eksik kalan bütün cümleleri...