İstanbul Bir Aşkı Öğretti Bana

İstanbul, bir aşkı öğretti bana

Göze ilk göz değende yere bakmayı

Tebessüme gark olanda sel olup taşmayı

Saçlarını rüzgara salanda nazarla bakmayı

Sen çekip gittiğinde Süleymaniye gibi yanmayı

Beklemenin ulviyetinde Ayasofya gibi sabrı öğretti

İstanbul, sözü kağıda düşürmeyi öğretti bana

İlk kelamda elif ile başlayıp şiir yazmayı

Derununda kaybolup divit ile aslını bulmayı

Yokluğunun dehlizinde kan ile hokka doldurmayı

Sen gönle her düşende Ada seyrine doymayı

İhanetin gölgesinde Kuzguncukta sabahlamayı öğretti

İstanbul, şairlerin gözleriyle bakmayı öğretti bana

Kaldırım taşlarına düşen gözyaşlarını saymayı

Şehrin hengamesinde kaybolup Kays gibi yalnız olmayı

Zahirden kurtulup aşk ile batînı bulmayı

Senin hasretinle Üsküdar yağmurlarında ıslanmayı

İmkansızlığın umudunda Galata gibi vurulmayı öğretti

İstanbul, koşulsuz sevmeyi öğretti bana,

Olmasanda geçtiğin caddelerde ardın sıra dolaşmayı

Buruk bir tebessümle tan vakti çiçekleri sulamayı

Ufkun hummalı gecelerinde saatlere katran vurmayı

Her döndüğüm köşe başından sen çıkarsın diye korkmayı

Ve her çıkmaz sokağın başına adını yazmayı öğretti bana

İstanbul, serden vazgeçmeyi öğretti bana

Her lahza bir serzeniş dalgalanır Hisarlarında

Endişe kol gezer, "bir fakir" Orhan Veli mısralarında

Ahh canına yandığımın Şehr-i Sitanbul'u

Bilirim vuslat yazmaz senin alın yazında

Sen her şeyden önce düşerken kalkmayı öğrettin bana