İstanbul Güncesi

Akşam oluyor İstanbul?da?

Uzak ufuklar kan ağlıyor yine

Nöbetini devrederken güneş

Sinsi bir kör karanlığa?

Usul usul kararan sokaklar,

Teslim ediyor kendini bir bir

Ölüm sarısı ışıklara tüm çıplaklığıyla?

Etrafıma bakıyorum:

Sıra sıra sokak lambaları?

Camlarda ışık keşmekeşi?

Oysa bazıları karanlık:

Karanlık yüreğim gibi?

Yollara bakıyorum:

Yollar kalabalık?

Düşüncelerim gibi?

Deniz?

O nedense hala uyanık?

Ve ellerim?

Ellerim yok!

Görünmüyor ellerim?

Karanlık?

Zehir gibi?

Zıkkım gibi?

Ve şehir?

?İstanbul!? diyorum

Gözlerimde bir ökse otu?

Ne yana baksam

Gelip yapışıyor

Göz kapaklarıma?

Engelleyemiyorum !

Bir tren geçiyor

Yüreğimden?

Gürültüsü

Atışları kalbimin?

Hızla geçiyor içimden

Kapatıyorum gözlerimi

Menzili göz bebeklerim !...

Geceye susuyor deniz?

Martılar çığlık çığlığa?

Uzatıp elimi gökyüzüne

Mehtabın sarı saçını okşuyorum?

Yıldızları topluyorum tek tek

En güzel, en parlaklarını?

Saçlarıma takmak için

Örüyorum

Örümcek ağının pırıltısında?

Eğilip uyuklayan denizin kucağından

Karanlığa hapsettiği rengini çalıyorum !

Kararan gözlerime sürüp

Gün ışığıyla parlatmak için?

Ve tekrar uzanıp gökyüzüne

Mehtabın saçlarından

Gümüş simleri topluyorum

Avuçlarıma?

Karşıdan mahzun,yapayalnız

Buruk bir tebessümle

Beni izleyen YAKACIK?a

Gülümsüyorum?

?Sussss!...? diyorum usulca;

?Mehtap uyanmasın??

Simlerle sarıyorum

Yıllardır kanayan yüreğimi?

Ve yürüyorum ağır ağır

Karanlığın göz bebeğine

Uzaklaşıp şehirden

Kendimden ve

İstanbul?dan kaçıp

Güneşe yürüyorum !...