İstanbul Kadar Sevgi Ankara Kadar Hasret

Kanayan duvarlarıma ataşla tutturduğum düşlerim

Birkaç pahalı marka keçeli kalemle çizildi

Ağlayan rüzgarlara örttüğüm gecelik

Hızla gelen bir aracın altında ezildi

Ve gelmemesi gereken ama gelen her şey

Birer birer boğazıma dizildi.

Karanlık kanayan geceye astım yıldızlarımı

Sildiler gözlerimi ve sustu gülüşler

Sessizliğini bozdu sessizlik ve ağladı dünya

Hevesle açtım kapılarımı sandım gelen var

Ne gelen giden var ne de bir yar.

Ustura vurdum ellerime

Kanamadı bu sefer,tutmadı ellerim

Ki ellerim en çok onu kanardı

Şaşırdım ama ağlamadım

Ne zaman düşsem dizlerimin üstüne

Pantolonum yırtılır ellerim kanardı

Düştüm sevdaya pantolonum yırtılmadı

Ellerim de kanamadı

Yüreğim,

Yüreğim yandı.

Sarıldım gözlerine

Ayın pençelerine astım duvağını

Buldum yoksunluğun çaresini

Saçlarına iliştirdim

Çiçeklerin bin bir tanesini

Kırıldım ama en çok da yandım

Güçsüz kaldım ve biraz da kandım

İnandım bir de gelecek sandım

Aldandım,uslanmadım yine yandım,

Yanıyorum.

Hayallerim kadar sevdim

Denizler kadar engin

Marmara kadar dingin

Kararmış Ankara kadar bezgin

Bir o kadar da senin

Senin kadar sevdim seni

Yüreğini, en çok da ellerini.

Ay sarardı,saldı pençelerini

Gelin çiçeği düştü gökten yere

Bir ah çekti rüzgar

Soldu çiçekler,dışarıda hazan var.

Belki değseydi ruhu bu sokağa

Kaldırım taşları bu kadar soğuk olmayacaktı

Ben,oturmayacaktım geceleri sokaklarda

Aramayacaktım düşlerimi bulutlarda,rüzgarda.

İstanbul kadar sevgi,Ankara kadar hasret

Bir mektup yazmasan da bari bir selam et...