İstanbul Sana Hâlâ Bakar Şu İki Gözüm Çocuk Çocuk

Bir tutam çörekotunun sinen kokusu

geçmiş yılbaşılarına taşıtır beni

ve geriye getirir tüm mazilerimi

kıyıya vurması gibi denizin.

Ayakta duran tek şey,

şu iki avare kumrundur Mesut pencerende sevişen.

İstanbul, sana hâlâ bakar şu iki gözüm çocuk çocuk...

Her gece bir suskunluk örter özlemle dolu sokaklarını

ve dağıtır sessizliğini birden ayarsız adımların.

Sana özenerek çocuk gibi başlarım

dört mevsim, dolu dolu ilk on sekiz yıllarını.

İstanbul, sana hâlâ bakar şu iki gözüm çocuk çocuk...

Kim anlatır gözyaşlarıyla gürleyen seslere seni kim?

Kim, adını anar, özlemle yüreğim değilse?

Çok tuhaf zamanlardı, o bitmez hüzün dolu demli çaylarımız

ve kopacak bir dal gibi sallanırdı

Boğaz Boğaz esen birikmiş hırslı öfkelerin...

İstanbul, sana hâlâ bakar şu iki gözüm çocuk çocuk...

Hangi yıl, hangi tahripkâr Eylül'dü

Sirkeci garındaki sığınmış uzun yolculukların?

Hiç olmadı tenkillerde saklanılacak

yarım metre kadar sakin bir yer...

Ve binlerce gece uzunluğunda

meczup ve talihsiz ayrılıklar edindin kendine.

Yalnız ben bilirim, şu yıllar sevgisiyle

uğruna sıkıntı çektiğim, ezici ve haksız davranışlarını!

İstanbul, sana hâlâ bakar şu iki gözüm çocuk çocuk...

Sen hatırlamazsın elli yedi yılın

yağmur gibi yağan sessiz ağırlığını

ve yıllar sonra esrik bir şiir eşliğinde bana ellerimle yazdırttığın,

hayat acılarımdan sızan mısralarımı! ...

Hangi tarihini anlatacağım evladıma, hangi efsaneni?

Senden kalan derin bir kıyamettir köklerinden ayrıldığım!

İstanbul, sana hâlâ bakar şu iki gözüm çocuk çocuk...

Denizlerinde Kanlıca ekspresidir

yüzen beyaz kuyruklu yıldız.

Sağa sola koşanlar, esnaf seyyar satıcılardır

Mısır çarşısındaki serin şerbetler âlemin.

Kimliği belirsiz, ürkek Paskalya mumlarıdır

suskun ve ağır ağır inen Tarlabaşı adımların...

İstanbul, sana hâlâ bakar şu iki gözüm çocuk çocuk...

Şuranda, yetmiş üçte, zayıf titrek ellerimden

beyaz bir gül düşmüştü,

gök mavisi bir uyku gibi ansızın suya

ve dağılmıştı içimden, gitmişti gidebildiği gibi uzaklara.

Hangi gün, hangi akşamdı?

Unuttum, önüme, arkama ve düşmemelere baka baka...

Hatırlar mı şimdi beni caddeler, dar sokaklar,

eğri büğrü, sessiz Rum kaldırımlar,

sahipsiz pencereler ve kapılar?

Hatırlar mı Tepebaşı, Salacak, Galata köprüsü, Kuzkuncuk,

Büyükadada ki Maden, Çınar ve Kumsal?

İstanbul, sana hâlâ bakar şu iki gözüm çocuk çocuk...

İoannis Bozikis

Bir âfet gibi

(Atina-2012)

Copyright