İstanbul Yorgun

Koltuğa yığılmış kocaman bir mazi

Kayıp gidiyor ellerimizden, gözlerde duman

Sabah, yemin etmiş gibi ağırdan alıyor

Ayağa kalkıyor oturmuş duygularımız

Ben bu gece karanlığı örmeliyim

Olur ya uzanırım saçlarından

Beni düşürdüğün okyanusları aşıp

Güneşsiz zamanlara

Ben bu gece güneşe dönmeliyim

Özleme çalan yüzümü eritip

Gülümsemeliyim ışığını kaybetmişlere

Yalnızlığı ağlatan kalabalıklara

Bir garip olduk işte hepimiz

Parıl parıl sevdayı tutan ellerimiz

S/oldurduk her şeyi mevsimsiz

Hiçbir yere sığmıyor ruhlarımız

İstanbul yorgun, bedenlerimiz gibi

Yalan sevgilerle dolu deniz ağlamaklı

O şarkı öyle yazılmamalı

Köprüleri sallamalı yalnızlığımız

Bir tufan daha olacaksa eğer

Sürün yalnızlıkları kayalıklara

Çöksün umutsuzluğun girdabı

Adın kalsın sadece kumlarda

Şehir sana uyansın bu sabah

İstanbul ağlamasın sebepsiz

Ağlamasın sensizlik

Ürkütmesin gözlerinden sonra

Öldüren sessizlik

Konuşma ne olur

Sus bu gece...

Gözlerin kalsın

Sen git bu gece