Istanbul'a Veda

Kalbinde ki sızı kaç Asırlık İstanbul

Ondanmıdır beyoglunun sarhoşlugu.

Mahsun eyübün bu münzevi duruşu

Ondanmıdır dua dua yükselen minarelerin.

Yoksa Ondanmıdır kan kokosu sende ki güllerin

Iki Kıta bile ayrı düştü sende İstanbul

Dindirmez hasreti Çelik'ten köprüler

Yedi kulende dolaşırken katil gölgeler

Kaç şehzade yalvarır gibi bakmıştı sana

Kaç prenses kendini Bıraktı bu mavi sulara.

Ahıyla kaç kez yandın tarihte İstanbul.

Dertlisin Heyhat sende benim gibi

Bıkmış Haliç'in çekiştirilmekten

Yorgun düşmüşsün bölüştürülmekten.

Yükseldikçe sırtında ki mağrur betonlar

Süleymaniye'nin mermerden kalbi sızlar

Dertliyim İstanbul bende senin gibi

Kalbimin pencerelerini rüzgarlarına kapattım.

Hatıra olsun diye sende ruhumu bıraktım İstanbul

Hani tasları yeşerten yağmurların

Şimdi zehir yüklü bütün bulutların

Ben cüzzamlı bir köleyim kalabalıklarda

Kırgın bir sehzadeyim bezgin saraylarında

Ben aya tutkun Meczup bir yıldızım İstanbul

Yanar sönerim Hüzzam gecelerinde.

Bazen kız kulesine aşık bir fener olurum

Bazen suya hasret bir kemer

Vuslat beklerim derinden Meçhul biryerde

Bilirim ne yıldızlar kavuşur Nazlı aya

Nede kız kulesine uzanabilir fenerler

Umut beslerim bir martının ürkek kalbinde

Umut umuttur işte..