İstanbul'da Gülmek

Nazım Hikmet'e benzemektir bir bakıma,

sisli ve yorgun gözlerinden

mavi bir yelkenli yol alırken

hiçbir denize kıyısı olmayan Ankara'ya.

bilhassa, kendi yalnızlığına gülebilir insan bir güzel ağlarken

güvercinler gurultu kuşatması altına aldığında

pencere eşiğini ve her tırnak tortusunda,

hep bir mektup yazma teşfiğidir uzaktaki kadına.

ve hep o kadına,

karlı bir dağ çizmektir camlardaki buğuda

yeşile dargın göllerde kırılgan nilüferler yeşertmek

ve biraz da simli camlardaki mavilikte boğulmaktır.

benzemek Nazım'a

İstanbul'da gülmek ve ölmektir biraz da

bunca kavganın bunca acının arasında

bir de aşık kalmayı başarabilmektir o kadına

.....