İstanbulda Son...

hücreler kilitlenEcek

hayatım nasıl da onarılamıyacak şekilde değişti

hep yaz mevsiminin son günüdür ve

yeniden içeri girebileceğim bir kapı olmadan soğukta bırakılmışım

bir kar tanesi daha düşer avuçlarıma

emin ol dokunaklı anların kendi payıma düşeninden fazlasını yaşadım

hayat ...

hayat hep büyük planlar yapar ve bir sürü insanı es geçer

unuttuğu tek şeydi bir benden geçemedi aslında

hayatım boyunca her yere kalbimin parçalarını bıraktım

şu anda tutkumu

yeteneklerimi aştığını bilerek zorlada olsa gülümsüyorum

ve artık kapımda ne sen ne beyaz rüyalarımda ki bu şehir yok...

unutmadan...

rüzgar hep arkanda güneş hep yuzunde olsun

ve o rüzgar seni yıldızlara taşısın

sonsuza kadar ulaşılmaz ol diye...