İstanbul/lu

Kim bilir kaçıncı düşüşe kolonya tuttu bu şehir

Paketi açık yalnızlığım

İkinci el soludukça

Bari hayalin gelse yanıma

Kim bilir?

Selam sana güzel kız

Selam içinde çırpındığım maceradan

Çam gövdesinde baldır dudağımda sakız

Kelam;

İnliyorum ta Mavera'dan...

Takılınca kırıntısı bu ruya

Kuş gagasında yıkılıyor surları İstanbul'un

Minare kucağında müezzin

Ağlıyor şimdi

Ki kapansın kusurları İstanbul'un

Ne naif ürpertidir dokunuşundan beri dardayım

Yenibosna ateş alırken dudaklarından, ben Üsküdar'dayım

Boğuk hıçkırıklar uçuğumda sızlatırken özlemini

Mezarı uyandırır dozer, gülümser şehremini

Halimin evvabin sattığı bu yerde

İnsanlar

Yıldırım

Hılaf yamacı üstadımın gezdiği

Kaldırım

Yahya Kemal'e hak verir suskunluğum

Su ateş , gök kurşun

Ben susayım

İstanbul konuşsun...

Balkon demirinin pasına

Uçtu içimdeki ukdeler

Sendeleyip varlığım özümün kafatasına

Düştüler

Bu cadı direniş

Arıyorum

Kah yerde kah gökteler

Ne iş?

Sen de İstanbul gibisin

Zıpkın sütü yolculuğun

Gece gece

Sen de İstanbul gibisin

İstanbul yaşadığını yazmak sadece