İstanbul'un Güzel Kızı

Bilmiyorum gözyaşında kaç bahar boğdum

Kaç güneşi alaşağı ettim yokluğunda

Karanlık kutsadığından beri korkularımı

Kendime çoğum artık

Biz bir düşten düştük

Kelimeleri kıyama kalkmış cümlelerin insafına

Bulamadığımda seni sende

Yetmedi içimdeki seyyah umudu bile

Ve artık

Bir rozet gibi taşıyorum yalnızlığı yakamda

Hiç kimse duyamaz inan

Şu an bendeki feryadı

Sen İstanbulun güzel kızı!

Birlikte gecenin koynuna günahlarımızı sakladığım

Bilmez misin isyanın bile ritüeli vardır

Ayrılığın bile bir edebi adabı

Hadi hiçbir şeyin hatırı yoktu da

Yok muydu başını göğsüme yasladığında

‘Bu nasıl çarpıyor ya?' dediğin

Yüreğimin de hatırı?