İşte Hayat,

Bilim derki! Defaten oluşmuştur evren,

Bütün sırlarına rağmen,

İlk hareketi başlatmıştır, ''big-ben,''

Tanrının avuçlarından fırlatılmış zerrelerden.

Onlar, doğru yere düşmeye evrilidir,

Doğru yer neresi? Bunu ancak tanrı bilir,

Doğru dediğimiz her neyse izafidir,

Aslında gerçek olan şey yanlıştır,

Yanlışlar,doğru diye yaşanır;

Yaşandıkça; doğruya giden yol kısalır...

Yaşam; yeknesak döngüler içinde salınır,

Durmadan bir şeyler hep itişip kakışır,

Bu itişip kakışma,sürtünmeyi yaratır,

Sürtünme, zamanın ham maddesidir,

Açığa, ısı ile eskimeyi çıkarır,

İşte hayat! bu iki tohumdan filizlenir...

Sürtünme; geçmişimizi inşa eder usul,usul,

Açığa çıkan ısıda,böylece yaşamı doğurur,

Gelecek diye kesif bir sis çöker ki! Zihinlere,

O gelecek; ürkünç,karanlık,ıssız ve ölümcüldür...

Hani varya! geleceğe fırlatılmış o zerreler,

Yanlışları ölçü yapar, sonunda hep doğru yere düşer,

İşte! canlıların ham maddeside yanlışlardır;

Düşeceği yerse, eninde,sonunda doğru bir yerdir...