İstifa

Ben gidiyorum.

Bu adam dört çocuklu,

Bu adam çok borçlu

Deseniz bile…

Ne yapacağım,

Ne yiyeceğim ne içeceğim

Sizi pek ilgilendirmez.

Ne ihbar ne tazminat

Ne sigorta ne de emeklilik

Umurumda değil.

Sabah ayrıldım karımdan

Hiçbir renkle tanımlanmadı solgunluğumuz.

Kötü kokan ağzımla öptüm çocuklarımızı

Cebimdeki açık bileti bozdurdum

Ben gidiyorum.

Deseniz bile bu adam delirmiş

Derim size;

Bir hayat yaşattınız bana anlamsız,

İstifa ediyorum.

Neden kalktım her sabah

Neden yattım her gece?

Üç beş fatura ödeyip ölmek adına

Olur mu bu kadar çaba?

Önce kayıp oldu desinler,

Sonra kesin öldü

Karıma dul aylığı bağlasınlar

Karışamam çocukların kendinindir yolu

Tek dileğim bunca yaşanmışlık görmeden

Benim gibi hiç olsunlar

Yine de kendilerini bağlar

Eğer kendileri olabilirlerse.

Ben bir dergahın kapısında

Memleketimi arayacağım bu saatten sonra

Ben bende değilken

Benden olduğunu söyleyen hiç kimse

Hesap soramaz benliğimden

Çünkü istifa ediyorum kendimden

Bana dikilen gömlekleri

Ve çok sevdiğim kol saatlerimi

Avukatları, doktorları, polisleri

Eve gelen iç sıkıntılı o evrakları

Başın belaya girer deseniz bile

Terk ediyorum

Yine de bulursanız gövdemi

Bir tuzlu su dışında nefes alırken

Küfrünüzden, hapislerinizden azadeyim

Bulursanız kafeslersiniz beni bendeyken

Ben gidiyorum artık tüm sıfatlardan sıyrılıp

Bu adam dört çocuklu

Bu adam çok borçlu

Deseniz bile.