İzbe

izbe bir şehri kucaklıyor yüreğim

bu akşam rıhtımlar sessiz

kalabalıklar erken çekilmiş içeriye

yedi tepede yediveren gül hasreti

yüzün tunç gibi doğuyor şehrimin üzerine

telaşını erken toplamış kentin sakinleri

bir ben kalmışım tenhasında şehrin

yokluğun bir sır değil artık

sokaklara düşen evlerin gölgeleri

yüzüme portre çiziyor hasretini

bu akşam voltalar burgu

kelimeler gemici düğümü boğazımda

dudaklarıma vurulmuş susmalar

sürgüsü çekilmiş tüm sözcükler

yokluğunu yamalıyor içime

genzime tuzlu su kaçıyor

kule bakışların düşerken aklıma

sen gittin...

bu akşam anlamsız dalgalar,

limansız denizleri dövüyor

yalpa bir rüzgar vira esiyor

gözlerimden sıyırıp tuzlu suyu

yanaklarımın çukurlarına deviriyor

anlamsız bir boşlukta

gözlerim kapalı dünyaya

sahil bildiğim sahil değil

insan yüzemiyor gözyaşında