İzmit Akşamları

körfezden hüzünlü veda ederken güneş

sanki bir daha doğmayacakmış gibi bakar gözlerime

tüm o gülüşlerimin arkasında bir keder uyandırır

alıp götürür meçhule izmit akşamları

acıklı şarkılar söyleyerek çarpar sahile vapurların dalgaları

hafiften okşarken saçlarımı rüzgar

sevgiliden haber verir martılar

alıp götürür meçhule izmit akşamları

karşımda dimdik duran dağın birkat daha artar heybeti

aheste geçiyor tren, çıkmıyor sesi

belliki o da seyre dalmış izmiti

alıp götürür meçhule izmit akşamları

kubbe olur mavi gece denizin üzerine

kapılır insan yakamozların büyüsüne

kim bilir kimler kapıldı güzelliğine

alıp götürür meçhule izmit akşamları