Izmit ve sen

İzmit

sevdiğidir sanki,

dizilmiş yamaçları,

yan yana, ard arda.

sert esen rüzgarlara set.

kartal kanadının sarması kadar güvenli.

bir göl durgunluğu siner körfeze

huzur içinde.

ılık bir esinti...

ışıkların parıldar,yakamozlar düşer aklıma.

sahile dağılırsın bucak bucak.

kıyılara sesin çarpar.

tütün kokusu alırım dumanı ağır ağır yayılan

ve yine sen...

ney üflenir, segah peşrev kolayca,

dolar içime.

keyfmi deyim ölümmü deyim,ben sen miyim?

ne çıkar aklımdan yamaçları

ne ılık huzurlu deniz uzantısı

bu büyük mekana izin kazınmış

heryerinde ismin çıkıyor.

rüzgar sana eser,ışık sana

martılar senin için...

bir cana bir ömür dar geliyor

gidiyorum böyle yorgunca,

gidiyorum.

varmıydı herşeyi

yarım yarım bırakmaca.

Halil İbrahim Uysal