Kaan

sensiz güneş doğmuyor

Bunun içini viran oldu tahtımız,

Geçen bu ömrümden günler doğmuyor.

Umudumuz yok gülmez artık bahtımız,

Ey sevdiğim sensiz güneş doğmuyor.

Vardıki eski istanbul ışıkları,

Şimdi gülmez oldu çıkmaz sokalar.

Almıştık seninle yaktığımız mumları,

Bir divane gibi seninleydi akşamlar.

Hayal etmiştik o güzel günleri,

Seninle umman gibi savrulurken hayata.

Geri getirmiştik o günleri,

Seninle hayata tutmaya.