Kabuk Bağlayan Yaralar

gövdesinde baharları taşıyan

annelerin

çiçek açmış

çocuklarıydık biz...

sömestr yağmurlarında ıslanan

yedi renktik sonrasında parlayan

.

sırtında sabahları taşıyan

babaların

güneş doğmuş

çocuklarıydık biz...

akşam ezanında yemeğe çağrılan

şükürdük bir tasta karnı doyulan

.

ellerinde geleceği taşıyan

öğretmenlerin

taze filizlenmiş

tohumlarıydık biz,

saygı ve sevgiyle sulanan

söz vermiş bir geleceğe sımsıkı tutunan

.

omzunda dostluğu taşıyan

arkadaşların

kısa pantolonlu

çocuklarıydık biz...

erişilmez bir incir ağacının

dost omuzlarda tadına varılan

.

yarılamışız ömrü

gövdesi olmuşuz baharların,

sabahları sırtlamışız,

el olmuşuz filizlenen tohumlara

binlerce yükün altında

uzanamamışız,

dostlarımızın

kabuk bağlayan yaralarına...