Kabullenemedim Yokluğunu

Yol tutmuş sevda çoktan gitmiş

Dönüşü olmayan bir çizgi hayat

Hatıralar hayellerin yerinde şimdi

Yaşanmayan ne varsa boğazımda dizili

Yutkunamıyorum işte

Sensiz alınan nefes ne hayat veriyor

Nede hayatın bir anlamı kalıyor

Bu rüzgar çok sert esti

Ne var ne yok dağıttı beni

Senden sonra hiçbir alışkanlığım kalmadı

Çünkü bütün alışkanlığım sendim

Yırtmadan tozlanmadan sakladığım resmin

Varmı böyle bir sevda

Kopmuş bütün halatlar

Limanımdaki gemi tambir alabora

Tam kurduk diyorken kendi hayatımızı

Biliyorum istesemde gelemezsin

Bu yüzden bitirmeden tüketmeden yaşıyorum seni

Sonu ne olursa olsun

Islak gözlerimdeki damar paramparça olsun isterse

Kötüye gideceksede varsın senle olsun

Hayat çok kısaymış meğerse sen gidince anladım

Beklediğim yarınlar kaybettiğim kadarmış

Bir karabuluta yenildi yağmurlarımız

Tozu toprağa katan cesaretim yok şimdi

Sanki ellerim kökünden bağlanmış kelepçeli

Ayrılmaz parçalardık birimiz olmassa diğeri olmazdı

Çok iyi anlıyorum şimdi

İki ayağı kırılmış masa gibi

Durmakta zorlandığım bedenim

Ben böyle yıkılmazdım ya

Gittikçe artıyor yanlızlığım

Kabulenemedim hala yokluğunu

NEYLESİN ÖLÜM HERKEZİN YANINDA

Habib Göktuna