Kaçırdım

odam ıssız ve karanlık bir de senin olmayışın tam bir bahtsızlık

istemiyorum bir an olsun bir damla ışık memnunum karanlık sensin benim yoldaşım artık

sözlerim ağzımda artık ıslanmadan çıkıyor, kimseyi mutlu edemem diyor apansızca saldırıyor

gidin yanaşmayın istemiyorum artık ne sizi ne de sevginizi

gözlerim ele veriyor kendimi sizi nedense bir zamanlar nedensiz yere sevdiğimi

aşkımı sevgimi bilmiyorum kalmadı bende ya da içerimde yaşayan kişide

yenisi yok ama eskisine söz geçiyor şimdilerde oda sen bilirsin diyor sevmem bir kere

ya işte siz sayın sevgililer bir gün olursanız benim gibi küsmeyin dünyaya kapatmayın pencereleri

ben sadece diyorum çünkü yapabildiğim bu kadar, yapabilsem tekrar sevgimi diriltebilsem

denerim düşeceğimi bilsemde gururumu yok sayarak

yok olmaz artık tren çoktan kalktı yok bu sefer bir daha yolculuk