Kader Bu

İnsanoğlu ilk doğduğunda ağlar

Zorla ağlatılır, sonra ağlamasın diye

Yıllar ağlayarak geçer gider

Bir ömre sığdırır yaşamı ağlaya güle

Gün gelir kaptırır yüreğini birine

Dost söyletir, el ağlatır derdi dedem

Onun öğütlerini anam anlatırdı bize

Babam uzaktı hep dış ülkelerde

Mutluyduk yanımızdaysa, sevdiklerimizle

Bir aileydik eş ve çocuklarımızla

Kader hep güldürmez ya, bazen ağlatır

Mutluluklar biter, karalar bağlatır

İşte benim hayatım da böyle

Üç çocukla kaldım ortada

En küçüğü henüz bir yaşında

Ey kader niye ördün ağlarımı

Niye kopardın aile bağlarımı

Mutlu olmak benimde hakkım değil mi

Bir yaşındaki kızım şimdi on sekizinde

Şimdi yalnızım yüreğimden yana

Dolmuyor boşluğu çocuklar yanımda olsa da

Aha yazıyorum hayatımı şiirlerimde

Kader bu belki güler bana da