Kaderine Boyun Eğmiş Bir Kulum

Yaşanmışlıklarımın karşısında büründüm;

Sessizliğe

Bunca zamana dek,

Ne arkadaşa ne de bir dosta ihtiyaç duydum;

Menfaatlerin, cirit attığı evrenimde

Bitmeyen sonların, hisleriyle yaşarken

Seninle

İzin vermemeliydi, kader;

Sensizliğe

İyiliğim, yitirmiş olsa da değerini

Zihnim, hayâl edemez olur;

Hatalarını kefeniyle örten bedenini

Ayrılırken, bu evrenden

Yıldızlarının arasında parıldayan hayâllerimin tapusu,

Değerini bulur mu yüreğinin en değerli madeninden ?

Veda etsem de bu hayata

Sıcacık teninde saklı kalsın,

Ruhum

Beni bekleyeceğin tek mekânın, olsa da

İstanbul'um

Artık,

Güzelliğinin karşısında

Kaderine boyun eğmiş,

Bir kulum

Beyoğlu / İstanbul

29.09.2024