Kadermiş

Doğmadım ki hiç.

Yaşadığımı sandığım şu evrende

Sabah ve gece kavramı nedir bilmedim

Mecburmuşçasına yaşamaya

Kader denilen şey bumu?

Tek başına dünyaya gelmişsin

Elinden tutan olmamış tanımamışsın hiç kimseyi

Dostun anlamını bile bilmediğim şu evrende.

Annesi doğarken ölmüş nereden geldiğini bilmeyen bir hayvancasına

Bırak karın tokluğunu, daha yürümeye başlarken ezilmişsin altında hayat denilen şeyin kadermiş!

Bir çukura düşmüş mucize eseri hayatta kalmışsın

Kurtulmuşsun o hendekten arkana bakmadan nereye gittiğini bilmeden

İzini sürdüğün sana tek sıcak gelen güneşe

Sanmışsın ki hayat var orada,

Bide bakmışsın oda kaçıyor senden, gün batmış acılara boğulmuşsun.

Ne olduğunu bilmediğin tek sıcaklığın sabah olduğunda tekrar doğu vermiş yüzüne

Hayata bağlanıvermişsin bir umutla nasıl olsa tekrar doğacak diye tek tesellin olmuş.

Tekrar yollara düşmüşsün zor da olsa yaşamaya alışmışsın umutla nasıl olsa doğuyor diye

Artık yolların bitmediğini anlamışsın tutunmak istemişsin bir sevgiyle aşık oluvermişsin yaşam telaşında birde

Sana tek elini uzatan bir dost, yaşadığını hatırlatmış ve acılarını dindirivermiş

Bir bahanen oluvermiş yaşamaya aşk denen şeyin farkına vardığında

Ömrünü verecek kadar benimsemişsin o aşkı. Kadermiş!

Devamı gelecek...