Kadife Karmaşa
kentler dolusu yalnızlıklar yatıyor nice aşığın koyun boşluğunda
ki biz
kendimizden vazgeçmiştik vazgeçilmezliğini anladıkça yar'in
hangi kuytu köşesine inse gözlerim gözlerinin
yeşilin adı karışıyor karmaşık telaşlara
buz karası bir sessizlik çöküyor
eğri büğrü harflerine hafızın
senden
benden
bizden sonrasındaki yetim gökyüzünün
yağmuru bile kalmadı ceplerinde
şimdi
saçlarımda gördüğün
ayaz düş kırıklarından örülü bir kış
ya biz adamakıllı yakışmadık aşkın kırmızı sıcağına
ya aşk yakıştıramadı kendini bizim ellerimizin soğuğuna
ağzı yaralı cümlelerden devşirirken yokluğun çırılçıplak varlığını
ne giyse üstüne
üşüyor Leyla'nın gözleri
sen ki
ölmüş bütün Mecnun'ların mecburi asaleti
düş yoksunu kul
sence
dar gelirmi cehennemin ateşi
ar'sız yaralarımızın
yar'sız günahlarına