Kadıköy'lü Martının Avladığı Balığın Şiiri

Bir martının ağzında can çekişen balıktım

Huzurla yüzerken suyumdan çıkarıldım

Önce ciğerlerimden yandım, soluyamadım

Gözlerim kapanırken bildim, bitti zamanım

Kabul et, balıklar da hisseder

Vişnezâde yokuşundan çıkarken işittim

Üç genç kızın bir yaşlı kadına söylediklerini

Telvede balık görmüşler, meğer kısmetmişim

Oysa yutmuştu kuş, nasîbin kendisini

Kabul et, balıklar bedbahtır

Mâsum bir kızın dilindeydi ismim

Annemin sesinde Anadolu türkülerim

Sular sessizdir bilirim

Suda dinlenmez türkülerim

Suda işitilmez ismim

Haykırırım duyulmaz

Suda çıkmaz sesim

Sudan başımı kaldırdım, sesim çıksın istedim

Şimdi bir martının ağzında bir cansız bedenim

Söyle bana, neden suda değilim?

Kabul et, balıklar da ağlar

Belki de denizin tuzu

Balığın gözyaşlarından akar...