K/adın

yine sensin beni efkara mucbur kılan

hala mazideki aşkla anan

kaybolan bahara soran

didik didik etsen de göreceksin

ruhumda senden kalan derin yara var

bırak acısını ben çekeyim

yoksa daha çok ağlarsın

/.../

Sen masalsı düşlere salıncak kurup sallanırken

O ipin şansını düşünürüm içimden

Kaldırımlara yorgun adımlar düşer

Günün o ağır gecesi yükselirken

Hep kendimden giderim ben

Belki de hiçbir yerden gidemeyişim bu yüzden

Bazen beyaz bir bulut olur

Kuyruğuna asılır uçurtmaların

Bazen rüzgâr da gözü yaşlı yağmur

Gün dolusu bir pencereden b/akarım

Merhaba,

Hoş geldiniz...

Ama hüzünlü geldiniz

Ömrümüzün sonuna dek yüreğimizi emanet etmişken

Keşke veda değil de bir mola verseydiniz

Hep kendimden giderim ben

Belki de hiçbir yerden gidemeyişim bu yüzden

Vefalı bir ziyaretçi gibi

Aksatmam İstanbul'un gecelerini

Emekli ettiğim sokaklar

Cenazesine katılmadığım barlar

Üşüdüğümde yaktığım tahta masalar

Anlamı kalmadı bu gidişlerin

Ne anlamı kaldı

Ne sen

Adı yok bu hasretin

Hep kendimden giderim ben

Belki de hiçbir yerden gidemeyişim bu yüzden

Gitmek ama nereye

Yüreğinin sınırları duruyorken yerli yerinde

Bu anlamsız kaçmalar niye

Bozuk zamanı doğru gösteren saatleri kurmak niye

Neyin talaşı var içinde

Seni karşılayacak olan yine senken

Öz keşfi tamamlamış sufi gibi

Nereye dönersen dön

Kendine yetişemeyecek olan

Yine sen

Hep kendimden giderim ben

Belki de hiçbir yerden gidemeyişim bu yüzden

Yünden yapılmış toprak gibidir elbisen

Ölü ama varlık ilişkisi

Şiirin hammaddesi

Aşk gibi

Biz hep gideceğiz

-baki duygusu söze, sözden öze dayanan-

Kırılgan yarıları tartan

Ama hiçbir zaman anlamayan

Bir bilgenin avuçlarında

Yalnız kendi için var olmuş

İnsan

Evet, yine günahlarımızı sevaplarımızla

İnadına yarıştıracağız

Aşık olacağız

Seni sende öldürüp, kendimde kalamayışım bu yüzden

Bir gün yine aşk olurum ben