Kadınım, Baharım, Aa Canım

senin gözlerinde

kumral bir akşamdır şimdi vakit ve yağmurlu üstelik

bir dilek çaputu bağlıyorsundur o yüz yıllık kiraz ağacına

kimbilir

belki o pencere kenarında günlüğün eksik sayfalarla dolu

ağlıyorsundur ve yorgundur kalbin neme lazım

indirgemiştir tüm ağırlığını ki yaralıdır üstelik

sustuğun yerde yalnızlaşıyorsundur

belki de

tel tel düşmüştür saçların

acep dişlerin ne haldedir ve lakin

omuzlarındaki her çöküş ayrılıkların başladığı

yere ve dönüşsüz bir gidiştedir

bilirim

bekliyorsundur hala o istasyon kasabasında

hiç bir trenden inmeyen o yolcuyu

ki uğuldayan yalnızlığını kim duyabilir

sızlatan yalnızlığımla benden başka

sana kim seslenebilir

'kadınım

baharım

aa canım'

o trenden inmediğim her gün için beni affet

.....