kadınım ben

dünyaya neşeyi getiren,

neşeyle şenle gelen,

heyhat

kasvetin ağırlığı

omuzlarına yüklenen

ve

diri diri topraklara gömülen...

derdine düşülen,

özlenen

özlenen

özlenen

kadınım ben.

unutulan

ve bir türlü hatırlanamayan,

hatırlamakla ilgili bir şeyler yapılamayan!

susan,

susturulan,

oraya buraya tutturulan,

asırlardır kan kusturulan

kadınım ben.

sırtında sopa

karnında sıpa,

süpürge saç,

el hamur,

dırdır vırvır

yüreğindeki sızıdır.

vur, kır, savur!

harca kolayca!

kalça salça

da caba!

bakışı

ninelerin dantelli mendilinden,

dedelerin köstekli saatinden,

çift dolunaylı gökyüzünden,

günlerin çok öncesinden

gelen

giden

kalan

tutan

tutulan,

saran sarmalayan

kadınım ben.

nefesi

beşiğin tellalın ötesinden,

mekanın berisinden,

havanın, suyun,

ateş ve toprağın sahibinden,

ve

geceden

bahşedilen...

aşk ile var edilen,

baş döndüren,

kin söndüren,

kalbi

yüreği

gönlü

sevdayı

ateşi

ocağı

tüttüren,

peşinde ömürler tüketilen,

bakıp da bir türlü görülemeyen

kadınım ben.

~ayça özbay~