Kaf Dağı ve Zümrüd-ü Anka

I.

şâd bir harftir kaf, şâdan sözün sahibi

şair, varlığından şüphe et artık ve sorgula!

yeğniyi yel alır söylediğin bir solukta

şiir elbette şirk koşmaktır ona.

eğninde taşıdığın cesedi soyun eğnini değil:

o ezel dağı artık ara

ve bil ki:

kaf dağına varmadan devinen sözler

sabitleşir sonrasında

sadece mavi bir seda kalır hatırada

döner semâ ve lâl dönersin semâda:

ara ve ol aradığını:

şâd bir harf değil kaf, ama şâdan orada yuva kuran

zümrüd-ü anka.

II.

yolu uzun yolun

bir eteği diğeri değil

beş yüz sene yürünür

açar ölüm perdelerini sana, korkma

cehennem dolmaz cennetten önce

kendinden kaçıp-kaçınıp durduğun

müphem mekan ve zaman içinde

gölgelerin geri dönemediği diyar o

çok uzak dönüşsüz bir dönüşün

ardı ırak olanı

yakındır şah damarından damarları

İyi ve kötünün birlikte sulandığı

tüm pınarların kaynağı

nerede diye sorma:

sarar seni şeffaf cismi

ufka bak ve erinç duy içinde ufukların

bütün dağların anası

kaf dağıdır

III.

yuvarlar gibi durmadan yokuşa taşı

?yok oluşu'ndan yuvarlana yokuşa

berdevam rüya içinde rüyaları

yollara düşürür arayanı

yedi düş biriktirmeli yoluna

uzak vadilerin sonu o uzak dağ değil, ama

rüya pınarları

ve kaf dağı içindedir âmâ

-aynanın ondan uzun yaşadığını

anlar gün gelir âmâ -

bilsen fazla olduğunu senden ömürlerinin

onca aynayı eskitmezdin

kalp dönen bir aynadır arayana

kendini buluncaya değin

içinde suretleri eskittiğin

aslı'nda kendidir aynası herkesin.

veda et aynalara ve koyul yola

duvarsız kuyuyu bulmaya

sırrını söylersin kuyuya

ve saklıdır gerçeğin

örülmemiş bir kuyuda

yedi şavt dön etrafında

en büyük sır

kuyu içindeki sırsız aynada

IV.

-gökkuşağına sığmaz tüm renkleri,

şu zümrüd-ü gök, içinde şu uçan kuşlardan her biri-

ben dediğine uzak , arayana değil

yol sadece revân olanların terk-i diyarı

kanatlar kadar uzun, kılavuz menzil

biter o yol ama, âmâ yolcu tükenir

sana yakın senden, her yerde olduğu halde

hiçbir yerde bulamadığın, o, sensindir

birdir menzil ve yol, barışınca benliğiyle arayan

isteyene fenâ ve fenâdan ötesi sana kendin

bil ki:

yoktan var eder kamil-i insan kendisini

varlıkla yan yana durur bir mânâ

ve gördüğün kadardır gönül aynanda

zümrüd-ü anka

V.

ey yolcu!

yolu görmen ne

âh etmen ne fayda

yola revân ol

derdi bilen dermanı arayandır

menzil uzun ve yedi vadi aşacaksın daha

ve bil ki:

sonu sadece sana yol

ve kamil-i insan vardır sonunda

VI.

mal mülk ne arar kalbinde

hangi bağ, hangi bağban gülün sahibi

fedakâr ol ve terk et kalbini

sana ne dost ne düşman

sana seni gerek seni

geceyle günün karışmış bulamamışsın

yolunda durak ve duracak hep o aşk

her surette her zaman onu arayacaksın

varlık âlemi içinde yoksulluk çeken, iste artık

ve haydi tekrar et şimdi:

sabrın kendisi yol, sabreden varır!

VII.

-aşk varlığa yokluktur yolcu-

bu vadi herkesi ateş gibi yakar

yanansındır yandıranın adıyla

ne akıl yeter ne zekâ

aşk bildiğin bütün dünyalara yabancı

aşk yaşam düşkünü bir bedene dar durur sığmaz ki

senin aradığın alemleri bir bedene daraltan terzi

hiç'ten önce olduğunu hatırla

öksüz zamanlara salındığın

sana ziyan bu akıl yansın

doğru karanlık günah aydınlık

ve acı yoldaşın olmalı

sabır ki her zaman yavaş

ateş ki serkeş ve yakıcı

ve yanan bilmiştir nedenini

neden ateş olmadan anlaşılamayacağını ateşin

ve mânâ sabırla bulunur yolcu

şimdi:

kapa gözlerini dünyalara

gönül gözüyle bak

varlığın ateşi içinde yanmakta

ve bil ki:

aradığın aşk, içine bakmaktır.

VIII.

-sonu başlangıçta göreceksin

sonu ve başlangıcı bir olarak görenlere giden yolda-

ey yolcu!

yolunda yollar olacak

her biri kendi içinde yalnızlanan

gittiğin yollardan ona döneceksin

dönen sen değilmişçesine kalacaksın yine ona

yollarını özleyeceksin ateşlerden

ve dudağında eksik bir zikir:

gidip dönemesem kendime

yol kalmasa, kalan olsam...

ey yolcu!

bana yol kalmasa diye diye

yine düşmelisin yollara yine

döne döne sana döne döne ona

her yol onun, çıkmak için katına

ey yolcu!

bu vadinin çıkmayan yolları

başlangıçıdır ona giden yolların

bunu anlamalı

ve anlamalı cana eksik ten

şu ten candan kopmayınca

işte sana son bir muamma:

TenBulmaca:

anladım

gülün yaprağına dokununca

ölümden sonra

gül yaprağını bulunca...

IX.

-terk et sözü / dilini ve ölü boşluğunu sözlerin / aşkı hiçbir söz tarif edemedi / ve ona varamadı /

kalp mühürlü mektup aşka / mazruf söz değil asla / sözün bittiği yerde başlar aşk / terk et sözü! -

bir göz cennetin diğer göz cehennemin

ki bu vadide şehlâ bakarsın aşka ilkin

ondan gelen nimet de cefa da ayrı güzel

mihnet de imtihan da varabilmen için ona

her kulda olduğu gibi, kalbinde

kalbine yazan yazılı

istiğna et, ne ki masivâ

ve bil bunu:

masivâdan gayrıdır aşk..

X.

-öncesiz öncesinden bu yana ayna

kendine bakmakta-

âlem içinde âlemleri

onu bulabilmen için var

ve bil ki:

aşk bulunmak ister..

?'ahşk'' diye sızlanır

tenine soyuna

kalbine bakıp bakıp bırakır

çok yollar geçer ve bu mâkama varırsın

makam-ı aşk bu geçit vermez vadinin adı

madde kalır ve mânâya çıkar çıkmaz yolların

ve bu makamın kelâmı

?'en-el aşk'' tır...

ey yolcu

bu vadiden de öte yolun var

ve sana ?bir' muamma değil artık:

aynada ayna, biri içinde bir

ayna aynada, bir içinde biri

bunun adı aşktır...

XI.

-feragat et uykudan ve katıl dirilenlere..

uyanmayanlara dirim değil ölüm-

kâinatı sığdırdı kalbine

âlemler içinden yeni âlemlere geçtin

şaşkınlıktan şaşkınlığa düşürdü seni bu vadi

ey yolcu:

şaşkınlığa düşen ve yolunu yitiren

her şeye hayran, her şeye ağlayan-

şaşarak an be an daha fazla coşan

bir rüyaya kaç sır sığdı düşün

ve sırsız kaldı rüyada kaç ayna

içinde kaç sır saklı kaldı senin

baştan boşa geçen

bilirsin şimdi sen

üstünde dar duran zamanı

ve rüyanın artık gerçek manasını

değişmeyen değişimler bütünü o

geçmiş, gelecek ve şimdi

ve artık tek değilsin.

XII.

- ne olursa olsun o değil

ne anlatıldıysa, anlatılıyorsa ve anlatılacaksa

sonsuza kadar susulacak yokluk vadisi hakkında-

en güzeli elem

baştan acı, boşa ölüm

kaçtığın dünyevi aşklardı

kılıca batırır kalp kendini

hasret edinen atlar ateşe kendi

damarlarda durmaz kan kurban olur

akar aşk yoluna kendiliğinden

vazgeçenin kendisi

fakirin hasreti zengin bir ateşte alev

alevlendirecek, yakacak tüm örtü ve perdelerini

sahip oldukların sınırlarınla sınırlı olan

içinden yok oldu tüm izleri

sonsuz gölgeler güneş yüzünde silindi

unutturdu her şeyi seyri

örtü ne, peçe ne,

ki gönül gözü sahiplerine ışık

zaten hep örtüsüzdü

kendinden geçen geçer bu vadiyi

kıl kadar sapmamaksızın doğru

kutsal yolun sırrı

yasaklardan sakınanın zünnarı daha sıkı

yedi adımlık yolu

yedi solukta alacağı nefesi

tek solukla bile geçirir nefesine

anlatılmaz bir makam bu, nasıl yazmalı

parçalar kendini kağıt

kalem kırılır

yolcu

her isim bir anlam, her harf bir sırdır

kaf dağında kufi yazının köşeleri kırılır

şâd bir harftir kaf

ve azat olur elbet tüm sınırlarından

sır sahibi olan

ulaşanlar dışında tüm varlıklar için sonsuz olan sır

zümrüd-ü anka'nın kapısıdır.

XIII.

çıkar, yol gösterene yolu arayanın

birçok alamet ve sayısız deliller

azık olarak katılır yoluna onun

açılmalı kalbi bir istiridye gibi yolcunun

yeterli içine bir zerre düşmesi ışığın

hazır edene kalbini

ve kitabı okuyanlara sır açıktır

okumalı, okumalı, okumalı

sır sahipleri anlamsız sözlere doldururlar anlamı

anlamı boşalmış sözler onlar için artık anlamlıdır

tasvir edilemez bu

sırra sahip olanlar da hakkında konuşmamalı

susmalı artık

sırrı bilen saklanması gerektiğini öğrenir ilkin

zaten kalbi kapalı olanların nefeslerini daraltır

dil, sırrı açıklayanın soluğunu döndüremez anlamlı bir söze

ve hangi deniz bir ırmağa sığmıştır ki

artık susmalı ve sözlerden sakınmalı

arayanlar yola revân olmadan

kufi yazılanları okumalı.