Kafe

Kafe

dili yok ezgilerin

izleri olur

derin..

bir kafe alır

seni yürütür

elburusta gezdirir

gunnipte dinlenirsin.

zülüfler,gamzeler geçer aklından

döğüş dolu yolarda gezersin.

boynuna ilmekler vurulur

sökülür ciğerlerin

bıçağın üzerinde tabanların

ha bölündün ha bölüneceksin

kulağına çarpan sesin

umutdur nefesi.

kafe bin can

içinde bir nehir

kafkaslardan

çerkes kaması kadar sivri

ayak parmak uçları.

dimdik yaşamak içindir.

gönlümde çağıldıyan

ağlayan kafe,mahzun derin.

avuçlarımda saçların

ha çıktım gökyüzüne

ha çekdim seni aydan.

kafe içimde akan nehir

sen gönlümdeki aşksın

söylesin Karadeniz

haykırsın Dagıstan

kaç bin can

kaç bin can

kafe çalsın ağlasın

aksın içimden nehir.

Halil İbrahim Uysal