Kafkasların Gözyaşı

yalnız yaprakların nefes alışını ve

rüzgarın yüzümüzü sıyırırken

çıkardığı sesi duyabiliyordu tanrı

günlerden bir şubat akşamı

bir kadının göğsü kesiliyordu

yeşertmesin diye yeni bir vatanı

sustum, beynime saplanan bir kurşun gibi

sustum

ölmeye çalışan çocukların

çıkaramadığı çığlık

şimdi kafkaslarda dağların gözyaşı