Kağıt Siler Kalemin Gözyaşını
Olsada biri siyah biri beyaz
Sinesine batsa da sivri kurşun
Kağıt siler kalemin gözyaşını
Bitmez kağıt ile kalemin aşkı
İner nurbeyaz sinesine
İner uzak diyarın orman gölgesi
Gönül ırmağına her satır yatak
Yakuti yeşilde yaşanır aşk
Kimi uçak olur kanatlanır gönüllere
Kimi kurumuş gözlerde göz yaşı
Sorgulamaz gerçekleri sormaz nedenleri
Ana kucağı sıcaklığıyla sarar üşüyen yürekleri
Sevginin gözleri düşer
Sitem dökülse de nur beyaz yüzüne
Buruşturulup atılacağını bile bile
Sevilip sevilmeyenlerin saklar sırrını
Demir çengel geçirilsedede sol yanına
Sararsa da saç tele bağlı sayfan
Edalı yürür kalem sinende satır satır
Mendil olur yutarsın gözyaşını
Gecede doğan güneşsin er kalbinde
Memleket kokusu gibi eser karışırsın nefeslere
Ay ışığında parlar kelimelerin olursun güçlü bir el
Sende askersin o an,nöbet tutarsın yalçın dağlarda
Kimi mahkum gözyaşıyla ıslanır bedenin
Yüreğindeki buluta karışır ölümden beter ayrılık
Dalarsın yastık altında hayal ülkesine
Yıldız olur yaklaştırırsın uzak özlemleri
Ayıramaz sizi ne zaman nede kul
Sizle an sonsuzlaşır akitleşir zaman
Sizle yağar tutku,renk bulur duygular
Sizle canlanır geçmiş,buselenir anılar
Bağrında olsada kurşun yarası
Kağıt der düştü yüreğime cemre
Güzel görünmek için kalem
Boynunu yatırır bıçak altına
Haykırdı kalem,sana sevgim hiç bitmeyecek
Kağıdın nur beyaz yüzü döndü kurşini bulutlara
Kağıt sildi kalemin gözyaşını
Kağıdın fısıltısı yankılandı ormanda
Zaman şahidim olsun ki ben sensiz bir hiçim
Sen benim neşe kaynağım,can suyumsun