Kahhar

merhaba insan

size ağrıdan yazıyorum

sancıdan,çaresizlikten,yetimlikten,

tozdan dumandan

ölmüş babadan,ağlayan anneden

kayıp parklardan,barut kokusundan yazıyorum

ellerim kan kokar

her sabah çöpe atarım gülmelerimi

annemin kucağı titreyen toprak

ölüm siyahı şehrim

ve

derin bir sessizlikte kardeşlerim

yarın ölmüşüm

bugün yaşamadan

gözlerimde iki taş parçası dünya

seyirlik bir film gibi bakıyorlar alnıma

çehrem doğuştan kırmızı

ellerim hala kolumdayken kaldırıyorum semâya

Yâ Kahhar

eğreti duruyor heyecanlarım

gündüzlerini kaybetmiş bu kentte

bomba sesiyle dönerim oyunlarımdan evime

çocuklarınızın yüzüne iyi bakın

ve onları ağlatmayın

ölmezsem yine yazarım

çünkü ölüyor burda her insan her sevinç ve her çocuk

hoşcakal insan...