Kahır Çiçekleri

hangi zaman aralığıydı tam olarak bilemiyorum

bu aşkın başlangıcı

o çok sıcak yaz gecelerinden birindeydik belki de ,

bir sen bir de ben ,

ay ışığıyla birlikte geldi başıma ne geldiyse

bu kesin

yeşil yosun kokularında yitirip kendimizi

bir deniz kenarında söyleşiye dalmışken ,

balıklar suyun üstünde dans ediyordu

arada bize göz atarak uzaktan

güneş yoktu tepede üstelik ,

ah ! nasıl da tutuşmuş yüreğim derinden ,

fark edememiştim

böylesine çarpıldığımı ilk anda biliyor musun ?

sonradan anladım

bir şeylerin kımıldamaya başladığını içimde

ellerimi söküp çıkartamadım bir daha geriye

o geceden ,

belleğime kazınmıştı

yıldızların denizle titreyerek öpüşmesi

nefesinin sesini çok yakından hissederken

kulaklarımda .

ya , tutsağı olduğum

gülen gözlerine ne demeliyim acaba

hiç terk etmediler beni

duyuyor musun ?

ne gece

ne gündüz ,

nereye dönsem ,

hangi yana baksam ;

ya da gözlerimi kapatsam ,

bir an olsun yalnız bırakmadılar beni

anlıyor musun ?

hani sen bırakıp gittin ya öylesine ,

dönüp hiç arkana bakmadan,

işte ,

o sımsıcak gülen gözlerin kaldı benim yanımda bir tek ,

her seferinde çılgın bir tutsak gibi

kilitlenip kaldığım

bakmaya doyamadığım ,

içimi kavuran buğulu gözlerin ,

unutturduğunu sanma kendini canımın içi ,

bunu bil olur mu ?

..

ne var ki ,

sen yoksun şimdi yanımda ,

sesin yok ,

nefesin yok

adımı seslenen

o küçük pembe dudaklarını göremiyorum ,

parmaklarınla oynayıp ,

kırılan uçlarına kızarak baktığın

minik bir esintiye kapılıp savrulan

tel tel saçların yok ,

ay ışığının üstüne yansıdığı

gül yanakların karşımda değil

içime çekip sarhoş olduğum

teninin kokusunu da hissedemiyorum ,

şimdi bir başıma özlemini çekiyorum senin ,

hem de yapayalnız .

kanayan yarama çiçek tohumları serptim

bir an önce iyileşsin diye

gözyaşlarımla suladıkça yeşermeye başladılar ,

bunu biliyor musun ?

sensizliğimden

içimde açan kan kırmızısı kahır çiçekleri ,

kımıldadıkça bir yerlerim daha çok acıyor artık ,

dayanmak çok zor

doğumu gözleyen güz sancısında gönlüm ,

battıkça yüreğime adını haykırıyor dilim ,

şimdilik ,

aşkımdan geriye kalan

kan kırmızısı kahır çiçeklerim benim .

..

sen kendini nasıl avutuyorsun acaba ,

gerçekten merak ediyorum ,

sanırım

atmışsın gönlünle dilin arasındaki köprüleri öyle mi ?

boşuna nefes tüketme hiç ,

beni sevmediğin koskoca bir yalan ,

inanmam ama diyelim ki kandım senin sözlerine ;

gözlerine bakıp öyle konuşuyorum şu an ,

ne çabuk unuttun ?

peki ,

ya o sımsıcak gülen gözlerin ,

gözlerin de mi yalan ?

..

ben

içimde kan kırmızısı kahır çiçeklerini

yalnız başıma büyütürken senden uzakta

rahat uyuyabilecek misin sen uykunda ,

düşlerin saplanmayacak mı geceler boyunca sana ?

hangi akıntıya kürek çekeceksin ,

nasıl göreceksin önünü bu kuytu karanlıkta

kim tutacak senin üşümüş korkak ellerinden ,

yüreğin sana bu denli meydan okurken ?

ıslak akşamlarımın sessiz çığlığını

hiç mi hissetmeyecek kulakların ,

tutunabilecek misin böyle zor nefes alırken yaşama ,

beni kendine ölürcesine bağlamışken

gökteki tüm yıldızlar buna tanıkken

uzaktan ay sana el sallarken

anlamıyor musun ,

nereye gideceksin artık sen ;

gözlerin ,

gözlerin hala bendeyken ?

09 / 2009 SIĞACIK