Kahır Kabristanı

Ellerime yabancı bu bardak

Üzerinde bir sarı yaprak

Gibi kalır dudak izim

Dudaklarından uzak...

Her yudum talkınıdır dertlerin

Fâtihası okunur burada düşlerin

Yaşlarla yazarsın taşını

Meyle yıkanır âciz bedenin

Her gece bin cenâze kalkar

Mertek olur ahşap masalar

Sâkinin salâsıyla inler

Bu vefakâr duvarlar

Burası âşıkların tekkesidir

Kahırların cennetidir

Seni andığım bu virâne

Bundan gayrı evimdir