Kahretsin!

hoyrat sevdaların terkedişlerine sürgündür yüreğim

her sonun kahreden soluğunda,

seni içime hapseder ciğerlerim...

yağmur olurum!

saçının sahipsiz kıvırcığına gizlenirim

uzanırım kirpiklerinden,

gözlerini öpmek için...

soğuk dudaklarımın mührüdür o acı sözlerin

sensiz her nefes alışımda,

bakışlarımı acıya düğümlerim...

şimdi şu eski radyodan,

hüzzam bir şarkı dokunur içimdeki sana

nakaratında yüreğim dağlanır,

saçının tellerinde vurulur en ağlak nota...

bendeki bam telinde,

her sada hüzne bağlanır

acım haykırır sesim kısıldıkça...

nerdesin?

sesin bir telefona bu kadar mı uzakta

bir parça kağıda uğramaz mı kalemin?

kahretsin!