Kalanın Terk Ettiği Parçalar

Yarası olan sözcüklerin sayfalarında

Ve bir şiire usul usul eriyen günlerin yalnızlığında

Karanlık bastı her yanı

Ağır iklimin gece uykusunda

Tarif etmek mi kentin rengini

Kiminin büyürken adımları

Bir düşün sis sabahına

Ağaçlar öldü, kelebekler

İnsanlar

Darmadağın ışıkların

Çıplak yollarında köz ruhum

Biraz artarak eksilen çiçeklerin

Ve gizli kitapların masalında

Terleyerek üşüyen saat,toprak ve

solgun yağmurlar..

Kalanın terk ettiği parçalarda

Her şey bir o kadar hüzün

Her şey bizden götürdükleriyle değişirken

Sallanıyor dünya

Ki,

Özgür olmalı çocuk ve bütün nefesler

Güvercinin kanadındaki tüy gibi

Ne beklediğini bilmeyen umut gibi

Ses bekleyen yalnızlık gibi

Özür dilerim çocuk

Saatlerce ayak sesi bekleyen üşümüş ellerine bakakaldığım için

...