Kalbim Kere Kalbin Eşittir Sonsuzluk

kalbim bilmem kaç kere yanlış

seni bilmem ne kadar sevdim

seni kırlara benzetmek isteyişimi

öğlen güneşi ıssızlaştırınca yüz hatlarını

suç ortağı iki ergen gibi ayrılmak istemeyelim diyorum

ben senin terli kollarını silmeliyim avuçlarımla

öpmeliyim ter kokulu alnını

sen etmezsin biliyorum aklın hiç etmez ama ne var gözlerin kabul etse

sana hiç benzemeden seninle sevişmek istediğimi

bitki kökü gibi kokuyorsun

parmaklarını saplasan kalbime

saçlarını gözyaşlarımda yüzdürsen

ağaç olur mu?

yosun tutar mı?

sen vardın seni tanımadan da önce

seni tanımak da vardı

güneşin gözümü kamaştırmasına aldırmadan

kucaklardım seni her sabah

saat 10 sularında

parmaklarımın arasından sızar

dokunurdun yanaklarıma

'saçma' derdin

'aşk bu' derdim

ben seni ve uzak yolları düşünerek şairleştim

kaskatı bir kasaba yalnızlığıyla düşleştirdim

gözlerini aramayı

tonlarca yüküm vardı

ama sen gene de bana beni terk etmişliğini emanet ettin

'beni sevmeeee

neyimi sevdin yaaa benim' derdin

bisikletim ve kız kardeşim

niçin olmadıysa seni ondan sevdim

ve sonra ben sende korumanın en güzelini öğrendim

saçlarına karışmış minik çiçek tanelerini

'ama ben güzel değilim ki' deyişindeki güzelliği

ve aklım iki karış havada

ağzımı yayarak konuşuyorsam

'gözlerimizin manasını okuyalım' oyununda

şimdi mor bir hüzün tarlasının ortasında

açık yeşile düşkünlüğüne düşkünleştim

gözümün önünü göremiyorum sabahları zor ederek

uyumadan uyanıyorum sensizliğe boğazım düğümlenmiş

akşamlara sana ulaşmalarla dolu gerekçeler yükleyerek

bu sabahları sevmiyorum

oysa saçlarımın renginde severdin çayı

başka kimse veremezdi o sevginin tonunu

saçlarımın rengindeki çayını yudumlarken söylerdin

bana inanmadığını...

bana değil belki sözcüklerime ihtiyacın olurdu ama

beni sevmezdin...

fotoğraflarında boşluğa gülümserdin

karşında kimse olmazdı

aklının ucunda ben

bence evcilik oynardın

kocan doktor

ben annenin oynamayı yasakladığı

ağzı biber sürülesi pis yalancı

oyunbozan numaracı

gülerken ağladığımı bilmezdin...

içi keman dolu şarkılarımı

sana verirdim

kendini saklaman için sırf sana yardım olsun diye

benden nefret ederdin

beni benden kıskanırdın

aklında aşıklığım olmazdı

seni herkes sevmişti sense bir tek birini

benim bir tek birim de sendin

beni kimse sevmemişti sen de sevmemiştin

sevmediklerinin içinde en güzel beni sevmezdin

senin tarafından sevilmemekte üzerime yoktu

sen benim

beni en güzel sevmeyenimsin

vah vah vah vaaah ne mutlu bana

senin böylesine özelinim

yeryüzü kadar eşsiz

ve bir o kadar yalnız

şu kahrolası not:

matematikten hep sınıfta kaldım

abaküsüm hep yıldızlar olduğu için

kararını tutturamadığım söylendi hiçbirşeyin

kendimle seni toplamaya çalıştım

mutsuzluk çıktı

kendimi sana böldüm paramparça bir yalnızlık

kendimden seni çıkardım ölüm

kendimle seni çarptım aşk çıktı

hepsine razıyım da

ah bu ayrılık yok mu? ...

göz altlarının hafif şişliklerinden öpmek istiyorum seni

gözlerinin yanlarındaki hafif kırışıklıklardan

sol kolundaki nedeni belirsiz esmer yara lekesinden

seni üzgün bir serçe gibi başını öne eğişinle seviyorum

saçlarını arkadan toplayışınla

bana hoşçakal öpücüğü vermeyişinle

sen öyle simitimiziden dökülen susamlara gelen kumrular gibi

telaşlı o taptatlı çocuk bakışlı

ben aynı yuvasına bir daha dönemeyen balaban gibi sonsuzlukta...