Kalbim Tenhada
Sorgulanması elzem bir hayatın ortasında
Yalnızlığın çıkmaz sokaklarını arşınlarken
Biraz tereddütlü, biraz tedirgin
Korkum...
Ya kaybolursa kalbim tenhada
Korkma ey gönül... Bunu sana,
Titreyen ezgilerle lisanı hal söyler
Çölün ortasında yeşeren kuru bir dal söyler
Yankılanırken boş sokaklarda bir hüzün kampanası
Taşlı yolları başıboş arşınlarken
Biraz üzgün biraz dalgın
Ağırlaşır...
Adımlarım duyduğum her kahkahada
Dalma ey gönül... Bunu sana
Kirpiklerden dökülen boz bulanık sel söyler
Kırçıllaşan kakülünü dağıtan yel söyler
Yapraklar savrulurken hafif bir rüzgarla
Uçmayı unutmuş göçmen bir kuş gibiyim
Biraz şaşkın, biraz ürkmüş
Yürürüm...
Labirentler çıkar karşıma her vahada
Durma ey gönül... Bunu sana
Yangın sonrası yağan yağmur,dağılan kül söyler
Reng ahenk çiçekler, lale gül söyler
Kadim kitaplar, tozlu raflar arasından gelirim
Ufka asılı bakışlarım yol yorgunudur
Biraz sessiz biraz yılgın...
Yine de...
"Umut Var" yazar duvardaki o eski levhada
Yılma ey gönül... Bunu sana
Kıyısında dinlendiğin deniz, kumsal söyler
Çocukken okuduğun onca masal söyler
Dem bu dem... Vakit ol vakittir...
Uzayan gölgem kuru bir ağaç gibi düşer toprağa
Biraz mahçup biraz küskün
Sonra apansız...
Rüzgar eser, fırtınalar kopar her sayhada
Küsme ey gönül... Bunu sana
Kah, eli tutmaz gözü görmez bir lal söyler
Kah, damarda ağı, kah yüzde melal söyler