Kalbin Devinimi

kalbin hokkası çizdi satırlardaki kırmızıyı

damarlarında kalan son damlayı tüketmek için

cansız beden bırakmak istedi

kış yalnızlığında boynu bükük ağlayan ağaç misali

tek kalmak susuz kalmakla eşdeğerdi

ağlamaya çalıştı

tükenmişti

mürekkebi kurumuştu

kan akıtmıştı ya günboyu

kalemi kırmak gerekti

kalbin infazı gerçekleşmişti

huzur gitmiş kasvet gelmiş

sukuta bürünmüştü yer gök

susmayan tek şey

uzak diyarlara giden sevgiydi

çağladı başka kalplerde asırlarca

son damla tükenene kadar

arada uğramak istese de sırça köşke

vazgeçti

çünkü

yerle yeksan bir enkaz vardı görünürde